انسانها به شیوه هندیان بر زمین راه می روند .با یک سبد درجلو و
یک سبد درپشت در سبد جلوصفات نیک خود را می گذاریم .و در سبد
پشتی عیب های خود را نگاه می داریم به همین دلیل در طول روزهای
زندگی چشمان خود را بر صفات نیک خودمی دوزیم و فشارها را در
سینه مان حبس می کنیم .در همین زمان بی رحمانه درپشت سر همسفرمان
که پیش روی ما حرکت میکند تمامی عیوب او را می بینیم بدین گونه
است که درباره خود بهتر از او داوری می کنیم بی آنکه بدانیم کسی
که پشت سر ما راه میرود به ما به همین شیوه می اندیشد