یه دنیا دلتنگی

انجام آنچه را که می توانی یا می اندیشی که می توانی،

آغاز کن!

در جسارت،

نبوغ و اقتدار و اعجاز نهفته است.

 همیشه می بینم برای تولد وبلاگ همه جشن می گیرن

ولی من ترجیح میدم این کار رو نکنم شاید یه دنیا دلتنگی جشن

نداشته باشه.

 خیلی خوشحالم به خاطر تموم دوستایی که تو این مدت  پیدا کردم.

و دیگه اینکه نمیدونم این چه حسیه که این چند روزه دارم. یادت میاد

پارسال در مورد اون طراحی سایت سوال داشتم زنگ زدم راهنماییم کردی

 درست روزای اولی بود که تو این وبلاگ می نوشتم و این چند روز هزار بار

با خودم گفتم کاش واسه هم همون دوتا غریبه میموندیم کاش ماه هفتم

برای ما دوتا مثل تموم ماههای قبل بود و کاش همون بتهای که از هم

تو ذهنامون ساخته بودیم میموندیم نه اینکه جلوی چشمامون خرد

شدن و شکستن بتهامون رو ببینیم.

امیدوارم دیگه هیچ وقت،هیچ وقت اون اتفاقات برات تکرار نشه.

و زندگیت همیشه به بهترین شکل پیش بره.

چه گریزیست ز من؟

چه شتابی است به راه؟

به چه خواهی بردن

در شبی این همه تاریک پناه؟

مرمرین پله آن غرفه عاج!

ای دریغا که ز ما بس دور است

لحظه ها را دریاب

چشم فردا کور است

نه چراغی است در آن پایان

هر چه از دور نمایان است

شاید

آن نقطه نورانی

چشم گرگان بیابان است؟!!